Parafia pw. Św. Jana Nepomucena w Fajsławicach

Expandmenu Shrunk


HISTORIA PARAFII ŚW.JANA NEPOMUCENA W FAJSŁAWICACH

Cała obecna parafia w Fajsławicach, należała do XVIII wieku do parafii Biskupice. Biskupicka parafia jest najstarszą  w tutejszej okolicy. Parafia w Piaskach była siedliskiem kalwinizmu i arianizmu. Przez pokrewieństwa i sąsiedztwo herezja ta grasowała w obecnej parafii Fajsławice. Potwierdza to fakt, iż do dziś wzgórze starego cmentarza nosi nazwę <góra ariańska>.  Tu była bowiem wzniesiona kaplica ariańska. Ślady arianizmu są we wsi Suchodoły i Siedliska. Stąd nazwa drogi przez te wsie do Częstoborowic nosiła nazwę <gościniec ariański>

Do Biskupic drogi ówczesne szły przez lasy i wierni, to jest katolicy, jak podają notatki historyczne, byli nękani przez dzikie zwierzęta, głównie stada wilków.

      Parafia została erygowana w 1757 roku przez bpa Andrzeja Załuskiego. Należała do diecezji krakowskiej i dekanatu chodelskiego. W 1757 roku został zbudowany mały kościół z drzewa na <górze ariańskiej>. Parafia została uposażona przez dziedzica Konstantego Ołtarzewskiego. Do parafii Fajsławice weszły wsie: Fajsławice, Wola Idzikowska, Oleśniki, Suchodoły i Siedliska Wielkie.

W 1788 kościół spłonął wskutek pożaru, który powstał z niezgaszonej świecy w kościele. Przez 3 lata nabożeństwa odprawiały się w pustym browarze dworskim w Fajsławicach.

4 czerwca 1791 roku, kolejny właściciel Fajsławic Wojciech Seweryn Bielski, z żoną Franciszką, rozpoczął budowę nowego kościoła murowanego z kamienia, na niwie przy gościńcu wiodącym do Lublina.  W 1792 roku w pierwszą niedzielę adwentu zostało odprawione pierwsze nabożeństwo. W 1794 roku nowy sprzęt kościoła został zrabowany przez wojska rosyjskie. Wkrótce wszystko kupiono i wybudowano także dzwonnicę murowaną.  Cmentarz przykościelny otoczono parkanem murowanym z kamienia.

W 1801 roku biskup lubelski Wojciech Skarszewski, podczas Misji  kościół konsekrował.

W XVIII i XIX w. przy parafii istniał szpital dla ubogich, szkoła, niewielka biblioteka, bractwo miłosierdzia i bractwo Św.Trójcy. W 1840 roku Jan Żaboklicki ufundował obraz Trójcy św.

Kościół przetrwał do I wojny światowej. 24 sierpnia 1863 roku stoczono krwawą bitwę z wojskami rosyjskimi. Na starym cmentarzu jest pomnik ku czci powstańców.

W 1916 roku został częściowo spalony od pocisków armatnich, to znaczy: dach, wieża, sklepienie oraz umeblowanie. Kościół został odbudowany w 1920 roku. Z tego czasu pochodzi niemal cały wystrój wnętrza. Na terenie parafii trwały duże walki rosyjsko-austraiackie przy poparciu mieszkańców. Ślady tych walk są na trzech cmentarzach, przy szosie z czasów tych walk.

26 września 1939 roku spalił się wikariat z organistówką z drzewa przy drodze do Woli Idzikowskiej. 8 lipca 1943 roku został zamordowany na plebanii przez parafianina, proboszcz ks.Wacław Czechoński. Zostało zniszczone także archiwum parafialne przez partyzantów, aby utrudnić SS wysyłanie na roboty do Niemiec tutejszej młodzieży.

Nasza świątynia była wiele razy remontowana. Tak też dzieje się i obecnie.

Z biegiem lat teren parafii uległ pomniejszeniu.

W 1958 roku część Oleśnik odeszła do Trawnik, a w 1983 utworzono samodzielną parafią.
W 1980 roku powstała parafia Siedliska, wydzielona z parafii fajsławickiej.

Obecnie parafia liczy 3302 wiernych.

Prośmy Boga, by nasza świątynia pełna była ludzi wierzących, którzy sprawią, iż będzie w niej tętniło życie pełne wiary, nadziei i miłości.